Nasza podróż zaczyna się na dworcu kolejowym, gdzie można zostawić samochód, jeśli przyjedziecie nim. Pierwsza wieża widokowa, do której się udamy, nazywa się Na Signálu. Nazwa wieży jest jasna. Znajduje się na szczycie Signálu położonym w Podorlickiej krainie wzgórz. Prowadzi do niej czerwona ścieżka turystyczna biegnąca przez dworzec kolejowy. Na tej trasie znajduje się również ścieżka edukacyjna „Człowieku, rozejrzyj się wokół”, która zapoznaje turystów z fauną i florą lasu. Na Signálu znajduje się altana, gdzie można zjeść przekąski z domu. Z Signálu udacie się żółtą ścieżką w kierunku Hronova. Po drodze będziecie znajdować tablice edukacyjne z wcześniej wspomnianej ścieżki edukacyjnej i przejdziecie także kawałek po Szlaku Czeskim. Na końcu Żďárek skręcicie w lewo z Szlaku Czeskiego i udacie się już tylko po ścieżce rowerowej w kierunku wieży widokowej Na Větrné horce. Pójdziecie około 1500 metrów i jesteście przy wieży. Po wspinaczce na wysokość około 18 metrów zobaczycie budzącą się wiosenną krajobraz. Stąd jest piękny widok na panoramę Karkonoszy, Broumova, Adršpašskich skał, Gór Stołowych w Polsce i okolic Náchoda. Droga powrotna będzie prowadzić ścieżką oznaczoną Ścieżka psa Voříška, która biegnie po czerwonej ścieżce turystycznej. Oznaczenie drogi inspirowane jest bajką Karla Čapka. Tą drogą dotrzecie do Hronova, gdzie można się odświeżyć w lokalnych restauracjach lub wybrać się na kawę i ciastko do lokalnych cukierni. Powrót do zaparkowanego samochodu poprowadzi was czerwona ścieżka turystyczna. W nogach będziecie mieli 15 kilometrów, 2 wieże widokowe i nieskończoność widoków.
Nieopodal Hronova znajduje się znana Pasieka Rokytník. O funkcjonowaniu farmy opowie nam pani Simona Adamcová, właścicielka farmy.
Pszczelarstwo zaczęłam w roku 2003, kiedy to zakupiliśmy pierwsze 3 rodziny pszczelarskie jako terapię dla taty, którego potrąciło auto podczas jazdy na rowerze. Stracił prawą rękę, a pszczoły miały być terapią dla jego złamanej psychiki. Tylko że trochę nam się to wymknęło spod kontroli i z pierwotnych trzech mamy dzisiaj 300 rodzin pszczelarskich. Ukończyłam praską konserwatorium i grałam na saksofonie i klarnecie. Na początku nie wiedziałam o pszczołach zupełnie nic, więc zapisałam się do szkoły pszczelarskiej w Nasavrk i zaczęłam uczyć się o życiu pszczół. Potem odbyłam również staż na naszej największej pasiece na Morawach i było jasne - zamieniłam świat reflektorów i oklasków na życie we wspólnocie pszczół. Dziś postrzegam to tak, że my mamy pszczoły, a one mają nas. Żyjemy sobie jakoś razem.
Jak wpadłaś na pomysł, aby założyć pasiekę jako kobieta? Przyznam, że wyobrażam sobie pszczelarza raczej jako mężczyznę.
To zainspirowało mojego doktora, któremu powierzyłam tę nieszczęsną sytuację, a na jego radę pierwsze ule jako terapię postawiłam w ogrodzie naszego domu. Jednak to nie było tak proste, jak mówił pan doktor. Pszczoły od razu w pierwszym roku się roje i uleciały do sąsiada na drzewo, a ja zrozumiałam, że będę musiała nauczyć się, jak o nie dbać. Na stażu, gdzie pracowałam całe lato tylko za jedzenie i zakwaterowanie i byłam obecna przy wszystkich pracach w ciągu roku, te pszczoły mnie oczarowały. Ten sposób życia z pszczołami. Kiedy wyjeżdżałam, już wiedziałam, że zamienię miłość do muzyki na miłość do pszczół.
Hodujecie niesamowite 300 uli. Jak długo zajmuje wam zwożenie wszystkich uli?
Miód zbieramy stopniowo, w miarę jak dojrzewa. Pszczoły przynoszą rzadki sok do uli, muszą go zagęścić, zakapsułkować, a dopiero potem miód jest gotowy do zbierania. Bierzemy tylko nadwyżki, zawsze musi zostać w ulu wystarczająca ilość pokarmu dla społeczności pszczelej. Na przykład miód kwiatowy zbieramy przez około dziesięć dni. Dzięki maszynom mamy dużą pojemność, potrafimy zebrać do 300 kg miodu na godzinę. W sezonie jest ogromna ilość pracy, którą musimy wykonać w krótkim okresie czasu, więc jesteśmy technicznie wyposażeni tak, aby praca u nas przebiegała spokojnie, a jednocześnie sprawnie. Ostatnie miody leśne zbiera się dłużej, ponieważ po zbiorze ostatnich miodów trzeba zawsze uzupełnić zapasy cukru na zimę. Ale to jest jak ze wszystkimi pracami u nas, zanim gdzieś skończysz, zaczyna się nowa praca. Więc w zasadzie pracujemy non stop od kwietnia do października.
Czy robisz wszystko sama, czy masz jakieś pomocniki?
Na pewno sama bym sobie z tym nie poradziła. Mam chłopaka, który pracuje ze mną. On ma ogromny potencjał fizyczny. Całą ciężką pracę fizyczną wykonuje. Regularnie poprawia swoją kondycję, wspinając się na lokalnych piaskowcowych skałach. A ja jestem sercem tej hodowli. Odpowiadam za hodowlę matek, tworzenie odkładów, kontrole przeciwrojowe, znakowanie matek oraz wszelkie specjalistyczne prace pszczelarskie. Razem dobrze nam się układa. Czasami przychodzi nam też pomagać nasz 13-letni syn.
Twoje pszczoły znajdują się w magicznej krainie Broumova. Czy od tego zależy również smak miodu?
Tak jednoznacznie. Mówię, że dobrego miodu nie robię ja, ale moje pszczoły, a przede wszystkim lokalizacja, w której poruszają się nasze pszczoły. Lokalizacja Broumova jest absolutnie czarująca pod względem źródeł nektaru. Pszczoły są bezpośrednio zależne od tego, co znajduje się w promieniu 3 km. Wybieram nasze stanowiska tak, aby w zasięgu były wierzby, klony, drzewa owocowe, ale także łąki i pastwiska. Na szczęście lasy są wszędzie wokół, a w nich leśne maliny i jeżyny, które nadają naszym miodom wyborny smak. Drzewa iglaste są także dobrym źródłem tzw. spadzi – słodkiego soku, który wydzielają mszyce, a pszczoły przynoszą go do uli jako miód leśny. Brak pól rzepakowych, minimalna intensywność rolnictwa nadaje naszemu miodowi niezrównany kolorowy smak. Tak, tutejszy krajobraz pełen niekoszonych łąk i pastwisk w trybie rolnictwa ekologicznego jest receptą na dobry miód.
W ubiegłym roku otrzymałaś za Rokytnický med lesní květowy nagrodę Potravina i potravinář Královéhradeckiego kraju. Co dla ciebie oznacza to wyróżnienie?
Wyróżnienie dla nas oznacza, że jesteśmy na właściwej drodze. To, że ludziom smakuje nasz miód, jest uznaniem, że nasza praca ma głębszy sens nie tylko dla nas, ale także dla naszych wiernych klientów. Bardzo to doceniamy. Cieszymy się, że nawet tak mała Rokytník jest teraz poszukiwana przez wiele osób na mapie, wiele osób także do nas przyjeżdża.
Dzięki lokalizacji twojej farmy w spokojnej naturze Broumova, istnieje również możliwość zakwaterowania i rozwoju apiterapii. Czy kiedykolwiek myślałaś, że mogłabyś pójść w tym kierunku?
Myślała, nachodzą mi różne myśli. Ale dzień ma tylko 24 godziny, a kiedy pracuje się 17 godzin, czasami trzeba też spać. Więc teraz to czasowo nie wchodzi w grę.
Co mi jednak w tym pośpiechu udało się i z czego jestem dumna, to że kilka osób przekonałam do pszczelarstwa i z pierwotnie naszych klientów zrobiłam też pszczelarzy. Chociaż straciłam ich jako klientów, to znalazłam w nich pszczelarskich przyjaciół. Czasami wystarczy posłuchać, jak mają wymagające zawody i że brakuje im w ich życiu ucieczki. A potem dzięki nam zdarza się, że pszczoły kupi nawet pilot boeinga lub dyrektor browaru. Nie mamy teraz pojemności czasowej na prowadzenie apiterapii, ale wierzę, że tym, że tworzymy odkłady (młode rodziny pszczele) i sprzedajemy je początkującym pszczelarzom, przesuwamy tę leczniczą moc pszczół dalej do kolejnych otwartych serc, gdzie pszczoły na pewno znajdą swoje miejsce…
Świetny miód rokytnicki można kupić bezpośrednio w sklepie w Rokytniku lub zapoznać się z stroną internetową www.rokytnikvcely.cz, gdzie znajdziesz listę miejsc, w których sprzedają miód rokytnicki.